W grupie nauczysz (się) więcej – o zjawisku synergii grupowej na szkoleniach.

W grupie nauczysz (się) więcej – o zjawisku synergii grupowej na szkoleniach.

W grupie można nauczyć (się) więcej niż indywidualnie. Dzieje się tak dzięki zjawisku synergii grupowej, które zwielokrotnia to, czego możemy nauczyć się razem z innymi. Daje też ono olbrzymią satysfakcję trenerowi, że współtworzy on mikrośrodowisko, w którym ludzie się rozwijają.

Synergia to zjawisko występujące w każdym systemie – powoduje ono sytuację, w której grupa „może” więcej lub mniej niż poszczególne jednostki razem wzięte (synergia dodatnia i ujemna). Wynika ono z faktu, że grupa jako taka funkcjonuje w sposób odmienny niż poszczególne jednostki – jest odrębnym bytem. Stwarza to trenerowi możliwości, jakich nigdy nie będzie mieć osoba pracująca z indywidualnym klientem. Jakie czynniki powodują, że grupa „może więcej”?

  1. Delegowanie do roli. Jedno z podstawowych praw systemowych głosi, że o zachowaniu jednostki bardziej decydują cechy systemu, niż indywidualne. Będąc na obiedzie w swojej rodzinie zachowujemy się inaczej, niż u teściów. Wynika to z roli, jaką pełnimy w danym systemie.
    Uczestnicy w każdej grupie również są delegowani do pełnienia określonych ról: lidera, mędrca, gwiazdy – etc. W dużej mierze innych, niż w swojej naturalnej grupie: na przykład w pracy. Dzięki temu mogą zyskać inną niż na co dzień perspektywę na omawiane zagadnienie. Na przykład dzięki pełnieniu w grupie roli „osoby środka” zyskujemy poczucie stabilności o zaufania do innych, co ułatwia zdobywanie wiedzy.
    Jest też w tym pewne niebezpieczeństwo. W niektórych grupach tworzą się role, które utrudniają naukę – na przykład kozła ofiarnego czy błazna. Jest jednak rolą trenera, by do takich sytuacji nie dopuszczać.
  2. Uczenie się przez modelowanie. Najzwyczajniej w świecie możemy podglądnąć i podsłuchać, w jaki sposób dany problem rozwiązują inni. Bardzo często, podczas szkoleń z asertywności, zapraszam uczestników na gorące krzesło, w którym wyrabiają sobie odruchy asertywnych odpowiedzi. Niemalże zawsze piątej osobie idzie dużo lepiej niż pierwszej czy drugiej – tylko dlatego, że „osłuchała się” wcześniejszych odpowiedzi.
  3. Role antagonistów. W różnych ćwiczeniach, najczęściej dramowych, uczestnicy mogą sobie pomóc nawzajem poprzez wcielanie się w rolę antagonisty – tego „złego”, na którym poćwiczymy nowo zdobyte umiejętności.
  4. Wzajemne motywowanie się. Gdy wytwarzają się w grupie normy sprzyjające uczeniu się, wówczas uczestnicy wspierają się w rozwoju. Nie poprzez „puste” stwierdzenia: jesteś super, na pewno Ci się uda, wystarczy tylko chcieć, ale raczej poprzez zachęcanie do próbowania swoich sił w scenkach, ćwiczeniach. Do realnej pracy nad sobą. Do tego, by pomimo swoich ograniczeń próbować coś zmieniać.
  5. Realne informacje zwrotne. Zdarza się, że mając nieadekwatną samoocenę, ludzie nie potrafią ocenić skutków swoich własnych działań. Wydaje im się, że robią coś tragicznie, albo wręcz przeciwnie – idealnie. Na szkoleniu, zarówno inni uczestnicy, jak i trener, mogą udzielić informacji zwrotnych na temat odbioru zachowania danej osoby w scenie. Pozwala to na zakwestionowanie własnych sądów na temat skuteczności podejmowanych przez siebie działań. Gdy w grupie panuje atmosfera życzliwości wobec siebie, ale jednocześnie szczerości w wypowiedziach, uzyskane w ten sposób informacje zwrotne są bezcenne i nie do uzyskania w indywidualnych formach rozwojowych.
  6. Równoległe procesy uczenia się. W grupie pracującej nad danym zagadnieniem, każdy uczestnik pracuje nad swoimi własnymi dylematami rozwojowymi. Na przykład na wspomnianej wyżej asertywności, część ludzi zastanawia się nad tym, jak nie krzyczeć na podwładnych, a inni – jak nie dać sobie wejść na głowę. Każda z osób po swojemu przetwarza dane, wyciąga wnioski. Gdy się dzieli oboma procesami, inni uczestnicy również z tego korzystają – dowiadując się do jakich przemyśleń doprowadziły odgrywane przed chwilą sceny.

Opisane powyżej zjawiska zachodzą raczej pomiędzy uczestnikami, a nie uczestnikiem a trenerem. Dlatego istotnym elementem pracy trenerskiej jest właśnie stwarzanie warunków do tego, by dodatnia synergia powstawała: budowanie norm w grupie, odpowiedni dobór technik do fazy procesu grupowego, współpraca w teamie trenerskim i wiele innych. Umiejętności te odróżniają także trenera grupowego od np. coacha, którego umiejętności: budowania kontaktu, stawiania pytań etc. trener musi również posiadać.


powrót do listy

Inne wpisy na naszym blogu które mogą Cię zainteresować


Motywowanie do uczestniczenia w szkoleniu

Metody prowadzenia szkoleń indywidualnych

Trener jako ekspert

Kontakt


Zostaw nam wiadomość – skontaktujemy się w ciągu 24 godzin!



Zapisz się na Newsletter i otrzymuj wiadomości o wpisach na Blogu i promocjach.